30 mrt

Slaapzakjes

Ik zag de oproep bij tv Gelderland en dacht gelijk: “dat is leuk om te doen”. In mijn eigen tijd zonder communicatie, zonder mensen. Slaapzakjes naaien voor gewonde en gekwetste dieren uit de natuur. Het woord ‘slaapzakjes’ alleen al trof me door het beeld wat een slaapzak oproept. Warmte, geborgenheid.

En nu zit ik regelmatig op zolder achter de naaimachine en bij elk zakje dat ik naai vraag ik me af: is het voor een haasje? Een gewonde torenvalk? Een uil? Een egeltje? Een mus, een muisje…De gedachte aan de warmte die ze ervaren van de fleece verwarmt ook mijn hart. En denk dan: “oké nog één en dan stop ik. “Goed opletten dat ik de zachte kant van de stof voor de binnenkant houd’, en van een worden het er dan meestal toch 5, of 7 of 15.

Er zijn momenten in mijn dag dat ik het even niet weet. Ik ga dan achter de naaimachine zitten met de geruststelling dat ik het ook niet hoef te weten maar gebruik mijn ‘onwetende tijd’ dan om ‘slaapzakjes’ te naaien. En voor ik het weet is er een half uur, drie kwartier voorbij en ben ik 10-15 zakjes verder.

Het is zowieso stimulerend om te doen als ik denk aan Petra en Toon die hier hun levenswerk van hebben gemaakt. Die liefde voor de dieren getuigt van de naam die ze gekozen hebben: opvang Noach. Prachtig. Ik wil ook mee op die ‘Arc”. En vaar een beetje mee… op afstand. Voel me ook een klein, piepklein zeiltje wat wind mag vangen om die Arc voor de dieren, iets meer wind te geven. Geld heb ik niet, handjes en een naaimachine (van mijn vader) wel.

Het maakt me elke keer blij. Voor de beestjes die gered worden en weer een vrij leven tegemoet zien na herstel.

Written by Admin@ON